ذبيح اللّه صاحبكارى ذبيح اللّه صاحبكارى كه به « صاحبكار » شهرت يافته و تخلّص « سهى » را در شعر برگزيده در سال 1313 ه . ش در روستاى دولت آباد از توابع تربت حيدريه متولد شد . وى پس از گذراندن دروس ابتدايى در زادگاهش ، جهت كسب علوم دينى به تربت حيدريه رفت و سپس به مشهد مهاجرت نمود . در سال 1342 شمسى به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد . سهى از غزلسرايان بسيار مشهور خطّه‌ى خراسان مىباشد . سبك و شيوه‌ى غزلش بيشتر مايل به هندى و عراقى است . سهى در مشهد ، با انجمنهاى ادبى مراوده داشت . در سال 1343 شمسى مجموعه‌اى از منتخب مدايح و مراثى وى منتشر شد « 1 » . آثار : « تصحيح ديوان حزين لاهيجى » ، « سيرى در تاريخ مرثيه‌ى عاشورايى » ، تصحيح تذكره‌ى مشهور « عرفات العاشقين و عرصات العارفين » ، « تصحيح ديوان مشفق بخارايى » . - * - حماسه جاويد : نمىدانم چه شورى بود از عشق تو در سرها * كه دل‌ها مىزند پر در هوايت چون كبوترها به خون پاك خود خطى نوشتى از فداكارى * كزان حرفى نمىگنجد به ديوان‌ها و دفترها اگر هر منبر از وصف تو زينت يافت ، جا دارد * كه از خون تو پا برجاى شد محراب و منبرها بنازم همرهانت را كه افتادند چون از پا * طريق عشق را مردانه طى كردند با سرها نمىدانم چه آيينىست دنياى محبت را * كه خواهرها نمىگريند بر مرگ برادرها پدرها شسته دست از جان به آب ديده‌ى طفلان * خضاب از خون فرزندان خود كردند مادرها فداى پرچم سرخ تو اى سردار مظلومان * كه مىلرزد ز بيمش تا ابد كاخ ستمگرها اگر خود تشنه لب جان بر لب آب روان داد جهانى را ز فيض خون پاك خوش جان دادى شهيد عشق را نازم كه گاه بذل و ايثارش * فلك را پشت لرزيد از نهيب رزم و پيكارش نشد سدّ ره او در طريق عشق و جانبازى * نه آه سرد طفلانش نه اشك گرم بيمارش دلم بر ماتم آن باغبان چون شمع مىلرزد * كه در يك روز پرپر شد همه گل‌هاى بىخارش فداى آن سبك سيرى كه راه مقصد خود را * به سر پيمود چون در ره ز پاى افتاد رهوارش كجا ديدى كه سردارى به رزم اندر ز بىيارى ؟ * به هنگام سوارى خواهرش گردد عنان دارش به رنگ خون به دامان شفق رنگىست جاويدان * ز خون پاك هفتاد و دو تن يار وفادارش گلسان ولايت را نگر كز تشنه كامىها * لب آب روان پژمرده شد گل‌هاى بىخارش لب عطشان به خون رخساره رنگين كرد مظلومى * كه مىبوسيد خير المرسلين لب‌ها و رخسارش

--> ( 1 ) - سخنوران نامى معاصر ايران ؛ ج 3 ، ص 1832 .